Doğa bazen susmaz… İnsan sustuğunda konuşmaya başlar.
Bazen insan, kendi kurduğu dünyanın içinde adaleti kaybeder. Gürültü artar, hız artar, hırs büyür… Ama denge kaybolur. İşte tam o noktada, doğa devreye girer. Sessiz ama sarsıcı bir dille…
Son günlerde, İsrail'in üzere birçok yerde kargaların toplu hareketleri dikkat çekiyor.
Gökyüzünde toplanan bu siyah kalabalıklar, sadece bir doğa olayı mı?
Yoksa görmezden geldiğimiz bir gerçeğin yansıması mı?
Çoğu insan için kargalar sıradan kuşlardır. Oysa bilim bile onların zekâsını kabul eder.
Yüz tanırlar, problem çözerler, hafızaları güçlüdür. Böyle canlıların, insanlığın karanlık yüzünü fark etmemesi mümkün mü?
Masum çocukların, savunmasız bebeklerin susturulan çığlıkları… Belki de biz duymuyoruz ama doğa duyuyor. Kargalar, İsrail'in zülümü protesto amaçlı ve o çocukların feryatların gökyüzündeki yankısı olabilir mi?
Toplanıyorlar… Dönüyorlar… Bağırıyorlar…
Belki de bu bir protestodur. Sessiz ama güçlü bir başkaldırı.
İnsanların birbirinden uzaklaştığı, sohbetlerin yerini ekranların aldığı bu çağda, kargalar adeta bize sesleniyor:
“Durun… Nereye gidiyorsunuz?”
İlahi adalet, her zaman mahkeme salonlarında tecelli etmez. Bazen bir rüzgârda, bazen bir sessizlikte, bazen de gökyüzünde dönen kargalarda kendini gösterir.
Belki de bu gördüğümüz, sadece bir sürü değil…
Parçalanan vicdanlarımızın gökyüzüne yansımasıdır.
Ve belki de asıl soru şudur:
Biz hâlâ onları algılayamıyoruz.
26 2026
Gülten Avşar
Kars Gazetesi