Sadakat unutulmuş, devir menfaat devri,
Para için satılır mı dostlukların değeri?
Ne kaldı sadakatten, ne kaldı vefadan?
Kim geçer dostluğun çıkarsız sınavından?
Herkes kendi derdinde, herkes kendi yolunda,
Bir sıcak söz ararsın, kaybolursun sonunda.
Oysa insan insana muhtaç bu fani hayatta,
Nasıl bu kadar uzak düştük birbirimizin yanından?
Koşuyoruz durmadan, nereye, ne uğruna?
Bir anın tadı kalmıyor ömrün avuçlarında.
Nefes almaya vakit yok, ruhumuz yorgun düşmüş,
İnsan kendi özünden, kendine bile küsmüş.
Bir zamanlar gönüller gönüllere köprüydü,
Şimdi her yürek kendi yalnızlığına gömüldü.
Empati sessizce çekildi hayatımızdan,
İnsan soğudu insanın sıcaklığından.
Yalnızlık bir sığınak, suskunluk bir savunma,
Her kırılan güvenin ardından derin bir susma.
Yürekler taş kesilmiş, duygular eksilmiş,
İnsan kalabalık çinde kendine yabancılaşmış.
Bu nasıl bir devir, bu nasıl bir telaş?
Herkesin yüzünde başka, içinde başka bir savaş.
Ömür dediğin nedir arkadaş, bir solukluk zaman,
Ne zaman kavuşacak yeniden insan insana?
Gözler yabancı, kalpler mühürlenmiş,
Sevgi dostluk bir kenara atılmış.
Bencil bir rekabet hayatı kuşatmış,
Bal diye sundukları zehirden betermiş.
Ne zaman bitecek bu çıkarın saltanatı?
Ne zaman duyacağız vicdanın feryadını?
Ne zaman insan insana gerçekten yoldaş olacak?
Ne zaman sevgi, menfaatten üstün tutulacak?
Belki de aradığımız çok uzakta değil,
Bir parça vicdan, bir parça vefa yeter değil mi?
Dünya değişir belki, döner zaman yeniden,
Yeter ki insan kalalım, vazgeçmeyelim sevmekten.
Gülten Avşar
.jpg)